Ευρεση

alzo

Alug

floga blu logo transparent

eeed 100x100

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ – ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

logo

Του Χρήστου Αλβανού
Δικηγόρου, Θεσσαλονίκης

Το πολίτευμα της Ελλάδας που καθιερώθηκε με το Σύνταγμα του 1975 και το οποίο αναθεωρήθηκε το 1986 και το 2001 διακηρύσσει με το άρθρο 1 πως πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με θεμέλιο και πηγή εξουσίας τη Λαϊκή Κυριαρχία και το Έθνος.


Η διατύπωση αυτή όμως και ο χαρακτηρισμός είναι απλά μία ευχή που μένει απραγματοποίητη διότι από τα άρθρα που ακολουθούν στη συνέχεια του Συνταγματικού κειμένου αυτά και καθιερώνουν ένα πολίτευμα , στο οποίο κύριο χαρακτηριστικό είναι η υπερβολική ενίσχυση των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων της Εκτελεστικής εξουσίας που απορροφά την Νομοθετική.
Οι ενισχυμένες αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας , αρχικά με το Σύνταγμα του 1975 , υπάρχουν κυρίως στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας , και αργότερα, με την αναθεώρηση του 1986 μέχρι σήμερα, στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση εκείνο που είναι εμφανές είναι η βασική αποδυνάμωση των εξουσιών της Βουλής και ο περιορισμός της από αρμοδιότητες που σε ένα Δημοκρατικό Πολίτευμα έπρεπε να έχει.
Στην χώρα μας όμως υφίσταται μία Βουλή , με βουλευτές οι οποίοι είναι φιμωμένοι και δεν έχουν ανεξαρτησία και ελευθερία γνώμης.
Η Ελληνική Βουλή είναι ίσως η μόνη από τις Ευρωπαϊκές που κατακλύζεται από αδελφούς , ανιψιούς, γιούς , θυγατέρες ,γαμπρούς αλλά και ευνοούμενους που διόρισαν τρεις οικογένειες στην Ελλάδα . Οι τρεις Δυναστείες μετά των γόνων ,απογόνων και των υποτακτικών τους.
Η εναλλαγή , η αναζήτηση, η ανεύρεση νέων ηγητόρων είναι ένα άγνωστο φαινόμενο για τους Έλληνες. Τα ίδια ονόματα των τριών Δυναστειών πάντοτε στην εξουσία. Άλλοτε ως Πρωθυπουργοί , άλλοτε ως αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα ίδια , και μόνο τα ίδια , πάντοτε άτομα αποτελούν την ίδια ομάδα , η οποία αναλαμβάνει , απολαμβάνει και νέμεται πάντοτε την εξουσία. Αποκορύφωμα , η ύπαρξη πέρα από τα άλλα και του δόγματος ότι η ομάδα αυτή της εξουσίας νομιμοποιείται να διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα ανέλεγκτα. Σε υποψίες ή κατηγορίες για ατασθαλίες ,του δημόσιου χρήματος, η ομάδα δεν δίνει ποτέ λόγο.
Αρρωστημένο Δημοκρατικό Πολίτευμα με Κοινοβουλευτικό μανδύα , που κάτω από αυτόν είναι η ολιγαρχία μιας μικρής μερίδας πολιτικών , μιας χούφτας ανθρώπων, ένα σύστημα ιδιόρρυθμο, αντιδημοκρατικό, διεφθαρμένο, όπου υπάρχει Βουλή τυπικά , αλλά ουσιαστικά η εξουσία αποκλειστικά ασκείται από τον Πρωθυπουργό.
Μια Δημοκρατία που εκλέγονται 300 βουλευτές υποτίθεται για να νομοθετούν και που στην πράξη δεν νομοθετούν αυτοί.
Σύμφωνα με τη Δημοκρατική αρχή στη Βουλή εκφράζεται η βούληση του λαού. Η Βουλή πρέπει να είναι το ανώτατο όργανο που θα εκδηλώνει, θα εκπροσωπεί, θα αντιπροσωπεύει και θα εκφράζει τη βούληση του λαού για να νομοθετεί και να ελέγχει την Εκτελεστική εξουσία στην εφαρμογή των νόμων. Γι΄ αυτό άλλωστε και η Νομοθετική εξουσία είναι η πρώτη από τις τρεις πολιτειακές εξουσίες.
Κι όμως αυτοί οι 300 που εκλέγονται για να νομοθετήσουν , δε μπορούν να το κάνουν. Σύμφωνα με το Πολίτευμα – Σύνταγμα του 1975/1986 και του 2001 νομοθετεί μόνο ο Πρωθυπουργός. Νομοθετεί με τους Υπουργούς του , που κι αυτοί επιτελούν το έργο πάντοτε μέσα στα πλαίσια που ο Πρωθυπουργός θα αποφασίσει ή θέλει.
Αποφασίζει , κυβερνά , νομοθετεί και εκτελεί ο Πρωθυπουργός. Κανένας μηχανισμός ουσιαστικού ελέγχου δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα , καμία ασφαλιστική δικλείδα , καμία αντίρροπη δύναμη στην πρωθυπουργική ισχύ και μονοκρατία. Μόνο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (και ένας –δύο άλλων κομμάτων) μπορούν να υψώσουν φωνή, ώστε να ακουστεί και κάποια άλλη γνώμη. Η διαμόρφωση της εξουσίας πάντως , το παιχνίδι της εξουσίας , παίζεται σχεδόν αποκλειστικά και μόνο από τον Πρωθυπουργό που θα πάρει την «πλειοψηφία» στις εκλογές.
Πλειοψηφία που κι αυτή , με τα ισχύοντα εκλογικά συστήματα , τις περισσότερες φορές είναι πλαστή, αφού το κόμμα που νικά στις εκλογές ενώ παίρνει π.χ το 40% των ψήφων των εκλογέων ,στη συνέχεια το μεταβάλλει σε 60% των εδρών της βουλής.
Το αντιδημοκρατικό εκλογικό μαγείρεμα ,ο εκλογικός νόμος, είναι το μέσο κατακτήσεως της εξουσίας , που κατά κανόνα ακολουθούν οι επιτήδειοι στην Ελλάδα διακηρύσσοντας μάλιστα ψεύτικα πως είναι η κυβέρνηση της «πλειοψηφίας» του λαού. Πρόκειται για μόνιμη σχεδόν αλχημεία και νοθεία στην Ελληνική Πολιτική. Το κόμμα που πήρε κάτω από το 50% των ψήφων του λαού και αποτελεί τη μειοψηφία του εκλογικού σώματος , να αντιπροσωπεύεται στη Βουλή με το 60% ή 70% των εδρών και να μετατρέπεται σε κυβέρνηση δήθεν της πλειοψηφίας του λαού.
Ο Πρωθυπουργός κυβερνά σχεδόν ανέλεγκτα και στο όνομά του νομοθετούν οι Υπουργοί. Όποτε θέλουν , όπως θέλουν , σωρηδόν, ακόμα και τη νύχτα φτιάχνουν οι Υπουργοί νόμους. Συντάσσουν τα νομοσχέδια κατά βούληση,τα πηγαίνουν στη Βουλή και οι βουλευτές του κόμματος που κυβερνά αδύναμοι , χωρίς να έχουν νομοθετική οντότητα, άφωνοι , πειθήνια όργανα, απλά λένε ένα «ναι».
Έτσι φτάσαμε στο σημείο σοβαρότατα κοινωνικά προβλήματα που έχουν ανάγκη νομοθετικών λύσεων και πολιτικά θέματα , να διαχειρίζονται και να κρίνονται από άλλες δυνάμεις , από άλλους παράγοντες, και οι βουλευτές να μην έχουν κανένα πρωτεύοντα ρόλο ή να παίζουν κάποιο ρόλο δευτερεύοντα και υποβαθμισμένο.
Φτάσαμε στο σημείο στην Ελλάδα οι εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων να παίζουν ρόλο στα κοινά και να διαμορφώνουν – χαράσσουν τη νομοθετική γραμμή με περισσότερη δύναμη από αυτήν που έχει η Βουλή.
Αν και οι συνδικαλιστικές εκπροσωπούν συνήθως περιορισμένες κάστες , συντεχνίες και εν πάσει περιπτώσει μια ομάδα μικρή ή μεγάλη του λαού και δεν εκπροσωπούν ολόκληρο τον λαό και το Έθνος, όπως οι βουλευτές , εντούτοις οι συνδικαλιστές παρουσιάζουν νομοσχέδια και τα φέρνουν στη Βουλή με μεγαλύτερη ευκολία απ΄ ότι θα μπορούσε να τα φέρει μια μεγάλη μερίδα βουλευτών ,γιατί , ουσιαστικά , οι βουλευτές δεν είναι αυτοδύναμοι, και ελεύθεροι. Οι Υπουργοί όλων των κυβερνήσεων από το 1975 μέχρι σήμερα ελέγχονται θεσμικά περισσότερο από τους συνδικαλιστές παρά από τους βουλευτές.
Η Βουλή, το ανώτατο αυτό όργανο του κράτους που έπρεπε να νομοθετεί, δεν έχει υποβαθμιστεί μόνο, όπως πολλαπλά έχει διαπιστωθεί και καταγγελθεί από πολλούς , αλλά έχει γίνει διακοσμητική. Απλά και μόνο διακοσμητική. Είναι μεγάλη η υποβάθμιση κι ο ακρωτηριασμός της. Και να σκεφθεί κανείς ότι η Βουλή κατά το Σύνταγμα πέραν των άλλων, δίνει και ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση.
Μήπως θα μπορούσαν οι βουλευτές να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στον αρχηγό του κόμματος που κυβερνά; Είναι αδύνατον. Εάν κάνουν κάτι τέτοιο , εκτός του ότι θα διαγραφούν από το κομματικό ψηφοδέλτιο και δεν πρόκειται να ξαναμπούν υποψήφιοι ποτέ, υπάρχει κ ένας άλλος κίνδυνος , να πέσει η Κυβέρνηση και, πέφτοντας η Κυβέρνηση , να διαλυθεί η Βουλή και ο βουλευτής να χάσει το αξίωμα του. Είναι δύσκολο και σχεδόν ακατόρθωτο να μπει ξανά στο ψηφοδέλτιο , μια και ο αρχηγός του κόμματος θα έχει δυσαρεστηθεί από την διαφορετική γνώμη του βουλευτή του.
Θα είναι δύσκολο ακόμη για τον βουλευτή να εκλεγεί έστω και ως ανεξάρτητος στην περιφέρειά του, μια και ο λαός έχει διαμορφώσει τέτοια πολιτικά ήθη, παρασυρμένος από το παιχνίδι της μέχρι σήμερα πολιτικής εξουσίας και εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κακό εκλογικό και πολιτικό σύστημα, ώστε δεν μπορεί, ο λαός, δεν έχει το επίπεδο, δεν υπάρχουν- και κυρίως αυτό- οι θεσμοί οι κατάλληλοι , οι συνταγματικοί , οι νομικοί, οι πολιτικοί που να επιτρέπουν την ανάδειξη ελεύθερων βουλευτών. Αντιπροσώπων του λαού οι οποίοι αδέσμευτοι θα μεταφέρουν την λαϊκή θέληση στη Βουλή και θα υπακούουν , θα εκτελούν και θα αναφέρονται στον λαό. Βουλευτές οι οποίοι θα αναδεικνύουν αυτοί τον Πρωθυπουργό και θα τον παύουν όποτε θέλουν , αποσύροντας την εμπιστοσύνη τους από αυτόν και αναδεικνύοντας όποιον άλλον Πρωθυπουργό θέλουν ως ελεύθεροι και ανεξάρτητοι βουλευτές. Αυτό σημαίνει αληθινή δημοκρατία.
Σε αυτήν ο Λαός εκλέγει Βουλή και αυτή με την σειρά της αναδεικνύει κυβέρνηση που την ελέγχει και την καθαιρεί , αναδεικνύοντας άλλη ή άλλες κυβερνήσεις χωρίς να διαλύεται η Βουλή. Αυτά προβλέπουν τα Δημοκρατικά Συντάγματα στην Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία , Βέλγιο , Ισπανία , τώρα μετά την πτώση του Κομμουνισμού τα Συνταγματικά κείμενα στην Βουλγαρία, FYROM , Σλοβακία , Τσεχία και παντού όπου υπάρχει αληθές Κοινοβουλευτικό Σύστημα. Μόνο στην Ελλάδα το Σύνταγμα έχει επιβάλλει το καθεστώς της Δημοκρατικής διαστροφής η Βουλή να «τιμωρείται» με διάλυση και προκήρυξη εκλογών , γιατί οι βουλευτές ελέγχοντας τον Πρωθυπουργό ή τους Υπουργούς «αίρουν» την εμπιστοσύνη ή δεν ψηφίζουν το νομοσχέδιο που θα φέρει η κυβέρνηση. Για να γίνει αντιληπτή αυτή η κακοποίηση και κατάλυση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην χώρα μας παραθέτω το Γερμανικό Σύνταγμα που εξασφαλίζει την κυριαρχία της Βουλής (ανωτάτου οργάνου του Λαού) πάνω στην κυβέρνηση με τα άρθρα 67 και 68 έχοντα ως εξής :
Άρθρο 67
«Η Βουλή δύναται να εκφράζει δυσπιστία προς τον Πρωθυπουργό (Καγκελάριο) εκλέγοντας διάδοχό του με την πλειοψηφία των μελών της και ζητώντας από τον Πρόεδρο της Γερμανικής Δημοκρατίας την παύση του Πρωθυπουργού .Ο Πρόεδρος υποχρεούται σε συμμόρφωση και διορισμό του εκλεγέντος από την Βουλή Πρωθυπουργού».
Άρθρο 68
«Αν δεν παρασχεθεί ψήφος εμπιστοσύνης στον Πρωθυπουργό (Καγκελάριο) από την Βουλή ο Πρόεδρος της Γερμανίας δύναται, ύστερα από εισήγηση του Πρωθυπουργού να διαλύσει την Βουλή μέσα σε 21 ημέρες. Το Δικαίωμα διαλύσεως παύει εάν η Βουλή εκλέξει , με την πλειοψηφία των μελών της, άλλον Πρωθυπουργό».
Αν υπήρχαν και στο Ελληνικό Σύνταγμα παρόμοιες διατάξεις τότε θα είχαμε πραγματική Βουλή και όχι Μονοκράτορα Πρωθυπουργό.